1. Κριτική της Κλεοπάτρας Λεονταρίτου από το βιβλίο του ζωγράφου :

" Μια ζωγραφική ματιά στην αρχιτεκτονική των Κυθήρων "

Μια σύντομη αναδρομή στην δουλειά του Γιώργου Δρίζου καταδείχνει ότι θεαματική αφετηρία και σταθερή της ζωγραφικής του υπήρξε η φύση γενικά και ειδικότερα τα ελληνικό τοπίο .Μέσα σ’ ένα διεθνές εικαστικό κλίμα μάλλον αντιτοπιακό –μολονότι στον τόπο μας το είδος αυτό δεν έχει χάσει τους αφοσιωμένους εργάτες του – ο Δρίζος έμεινε συνεπής στον αρχικό προσανατολισμό του , η αγάπη του για την φύση είναι ιδιοσυγκρασιακά μέρος της φύσης του. Θα μπορούσε κανείς να πει, ότι όταν το τοπίο είναι ζωγραφικά καταξιωμένο και όχι απλά μια διευκόλυνση της φαντασίας του καλλιτέχνη, αποτελεί μια θαρραλέα επιλογή μέσα σε μια εποχή που το πνεύμα της τέχνης τείνει να εκφράζεται με θεαματική επιθετικότητα , φορτισμένο με μια άνιση συνείδηση αισθητικής ενοχής απέναντι στην κοινωνική προβληματική. Η φύση είναι ο χώρος που από τη μια μεριά ευδοκιμεί η χρωματική ιδιοσυγκρασία του Δρίζου αλλά παράλληλα και μια αδικημένη από τις μονοδιάστατες επιλογές της εποχής μας διάσταση, έτσι ώστε η προβολή της να παίρνει την αξία υπόμνησης-συμβόλου της χαμένης ισορροπίας του ανθρώπου . Το χώρο λοιπόν αυτό της θεαματικής επιλογής του ο Δρίζος καλλιέργησε και καλλιεργεί με πολλούς ζωγραφικούς φορείς(ακουαρέλλα, λάδια, σχέδια κ.λ.π.), ενσωματώνοντας σε κάθε στάδιο της ζωγραφικής του εξέλιξης τις νέες κατακτήσεις της πείρας του τόσο στον τομέα του χρώματος όσο και της χρωματικής φόρμας. Από τα πρώτα βήματα ως τις ώριμες τοπιακές εκφράσεις του Δρίζου η μεγάλη μάχη , η κυρίαρχη προβληματική και έγνοιά του είναι η διαμόρφωση μιας χρωματικής αποσκευής ικανής όχι να θυμηθεί εκείνο που γοητεύει τα μάτια του, αλλά να εκφράσει τη συνεργασία της χρωματικής υλικότητας και της δομής του αντικείμενου κόσμου με τα προσωπικά του ψυχοαισθητικά βιώματα. Το χρώμα είναι το πεδίο δράσης όπου συναντιέται η τέχνη του με τις απαιτήσεις της μιας φύσης, που πέρα από την άμεση ομορφιά ή μεγαλείο της , αντικατοπτρίζει και μια δυναμική πρόσμιξη του βασικού στοιχειακού της δυναμικού , φωτός, κίνησης, δύναμης, αέρα, νερού, γης. Όπως όλοι οι νέοι ζωγράφοι , και ο Δρίζος πέρασε από το στάδιο της θήτευσης , της δέσμευσης σε διάφορες στυλιστικές και τεχνικές επιδράσεις .Μέσα από την μεταπλαστική και μετουσιωτική διαδικασία των πειραματισμών και συνεχών αναπροσαρμογών , που μας έδωσαν κατά σειρά ιμπρεσσιονιστικά , νέοϊμπρεσσιονιστικά και κυβίζοντα έργα, αλλά ακόμα και τολμηρά και πολύ ενδιαφέροντα δείγματα αφαίρεσης της φύσης, φτάνομε στο στάδιο της πλήρους αποδέσμευσης , όπου η τοπιογραφική φυσιογνωμία της δημιουργία του Δρίζου γίνεται αναγνωρίσιμη χάρη στην ιδιαιτερότητα της κολοριστικής του έκφρασης και επεξεργασίας. Η δουλειά του Δρίζου δεν μπορεί να ενταχθεί σε συγκεκριμένα στυλιστικά πλαίσια. Η αδυναμία αυτή ακριβώς να πειθαρχήσουμε την γραφή του σ’ ένα αυστηρό αισθητικό οριοθέτημα –γραφή που, άλλωστε, βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη –αποτελεί και απόδειξη της αυθόρμητης προσπάθειάς του να προβάλλει την ευαισθησία και τις δυνατότητές του με μια συνεχώς στενότερη επικοινωνία με την φύση. Ο διάλογος, παρατήρηση –βίωμα , με το αντικείμενο της επιλογής του συνεχίζεται , και , όπως αποδεικνύεται από την πρόσφατη δουλειά του, μαζί της γίνεται εντονότερη η επιθυμία του να την εκφράσει με χρωματική στερεότητα και υλική βαρύτητα, πέρα από την επιφανειακή ωραιολογία ενός παραδοσιακού ακαδημαϊκού ιμπρεσιονισμού. Στήριγμα βασικό της σχέσης φύσης –δημιουργού είναι πάντα το χρώμα που προβάλλεται ολοένα και περισσότερο σε βάθος, με μεγαλύτερη κατανόηση της χρωματικής υπόστασης της ύλης χάρη σε μελετημένες προσμίξεις, συνδυασμούς , πλαστικότητα χρωματικής δόμησης και άλλες διαδικασίες της παλέτας. Στην επιφάνεια των έργων του Δρίζου υπάρχει έντονα ο ανάγλυφος ο χρωματικός ρυθμός των πειραματισμών του, μια τάση καλλιέργειας ενός χρωματικού νεοσυνθετισμού και νεολουμιναρισμού, μια τεχνική προσωπική πολυστρωματικής χρωματικής επεξεργασίας , που αντανακλάται στην πλούσια χρωματική φύση των τελικών επιφανειών. Στο έργο του Δρίζου το χρώμα αποτελεί την ικρίωση της φόρμας και του θέματος. ΄Έχουμε να κάνουμε με μια δουλειά που ενώ δημιουργεί εύκολα επικοινωνία με τον θεατή πηγάζει από μια καλομελετημένη δόμηση της αισθητικής αναδημιουργίας της φύσης.

Τεχνοκριτικός

2. Κριτική του Στέλιου Λυδάκη

" Αναζητώντας ο ζωγράφος Γιώργος Δρίζος μια μεστή αλλά και απλή έκφραση καταστάλαξε σε μια ζωγραφική , που ενώ αφορμάται από την φύση βρίσκει την εκπλήρωση της ανεξάρτητα από αυτή. Γιατί η αναδιάρθρωση των φυσικών δεδομένων οδηγεί σ’ ένα " αντιφυσικό" πνευματικό όραμα ,που υπαγορεύεται από την διάθεση να απλοποιηθούν όλα, χωρίς όμως να χάσουν την υπόστασή τους. Πραγματικά ο ζωγράφος Γιώργος Δρίζος , όταν αφορμάται από την εικόνα ενός ελληνικού νησιού π.χ. δεν επιδιώκει μια αφηρημένη αξιοποίηση των χρωματικών δεδομένων , που του προσφέρει η εικόνα αυτή , αλλά μια εσωτερική συνδιαλλαγή , που βασίζεται στην ψυχική επαφή με το αντικείμενο. Γι’ αυτό η ζωγραφική του είναι ουσιαστικά μια ψυχική ερμηνεία του κόσμου που τον συγκινεί και τον εμπνέει. Μ’ ένα πηγαίο αίσθημα για την σύνθεση και το χρώμα ο Δρίζος δημιουργεί σύνολα εξαιρετικής συνθετικής και χρωματικής δυναμικότητας το "ανάγλυφο" παστό χρώμα προσδίδει στην εικόνα μια " γήινη" υφή , κι έτσι μέσα από την αφαίρεση διαφαίνονται τα βασικά χαρακτηριστικά του ελληνικού περιβάλλοντος στο ζύμωμά τους με το φως και την κάψα του ήλιου. Ακόμη και η θάλασσα φαίνεται νάναι απόρροια της ιδιομορφίας αυτής. ΄Ύστερα αν η υλικότητα του τοπίου δεν χάνεται ποτέ, όμως εκείνο που πρωταρχικά κυριαρχεί είναι ο πνευματικός του χαρακτήρας. Ο ζωγράφος , με το μετιέ , βρίσκεται στο επίπεδο του αληθινού δημιουργού μορφοποιεί τις ευαισθησίες του με βάση τις πνευματικές του καταβολές, σε σημείο που οι εικόνες του να εκφράζουν τόσο αυτόν όσο και τον κόσμο που τον συγκινεί. Από τεχνοτροπικής πλευράς καλλιεργείται ένας εξπρεσσιονιστικός υπαιθρισμός που ενισχύει την ένταση του χρώματος . Αυτό παραμένει άλλλωστε ο πραγματικός εκφραστικός τομέας. "

Καθηγητής της ιστορίας της τέχνης του Πανεπιστημίου Αθηνών